Lou is een slim hondje met een geweldige drive. Hij is een geboren apporteur en heeft een goed ontwikkeld jachtinstinct. In huis is hij rustig en knuffelt graag naast me op de bank. Hij kan goed met Jimmy opschieten. Hij is sociaal naar andere honden en mensen.

Lou heeft een goede will-to-please, maar er zit zeker ook een eigen mening bij. Hij kan zeer volhardend zijn. Tijdens het werk is hij niet geïnteresseerd in snoepjes, wat sommige oefeningen best moeilijk maakt aan te leren.

Tijdens de wandelingen rent hij graag heen en weer. Hij is onvermoeibaar en heeft een geweldig uithoudingsvermogen. Het is heel leuk om zo’n hondje te trainen. Hij maakt soms erg grote stappen, maar de basis van rust en steadyness is een uitdaging en vergt veel energie en tijd. Maar hij leert het wel, vooral als hij merkt dat hij na rust iets leuks mag doen.

Tijdens wedstrijden is hij niet erg onder de indruk van alle drukte om hem heen. Hij gaat gewoon aan het werk en beleeft er veel plezier aan. Je hoeft hem nooit te activeren.

Kortom een heerlijk hondje in alle opzichten.

Spreek uit Ki Toeht en het betekent little tiny dog in het Welsh. Het grijpt terug op een bijzondere hond, die driemaal de British Championships won en van bijzondere betekenis was voor Eric Burchell, de fokker van Lou. Het staat (aan het eind) beschreven op de site van Working Spaniels. Misschien leuk om te lezen als je even tijd over hebt. Zou mooi zijn als deze toevoeging op zijn naam Lou inspireert in de toekomst.

---

America’s loss was Cyril’s big gain!

Keith Erlandson tells the story of The Cocker bitch ‘Gwibernant Snake’

An American tourist was visiting the Lakes of Killarney and was most enthralled and envious. Seeking refreshment at a picturesque old inn, he got into conversation, as Americans invariably do when in new company, with an old Irish farmer who was enjoying an orange juice (what else?) by the chimney corner.

Quote the visitor: ‘ I sure jest lurve these beautiful lakes o’yourn aroun’ here. I’se a’gwin to buy ‘em all an’take ‘em all back home to Texas.’

‘NO thrubble’

The old Irishman answered: ‘So you will, Sor, so you will. No thrubble will you have in moving the water, to be sure. All youse’ll need is a big pipe, an’ if youse can suck as well as youse can blow, youse’ll have no thrubble at all.’

I once met the American’s twin brother who had an idea that cocker spaniels would be ideal dogs for woodcock and ruffed grouse shooting.

The ruffed grouse is rightly regarded by aficionados as the King of North American gamebirds. Certainly it is a marvelous bird.

Incredibly hardy, it is one of the few gamebirds that can stand the ferocious winters of the northern States, where in some parts it is so cold that brambles cannot grow.

The ruffed grouse is a woodland bird and is very difficult to shoot as its favourite habitat is stands of close growing hazel and alder.

Ruffed grouse seem to peak in numbers about every seven years as this is the approximate time scale at which rabies becomes activated in the skunks population. The skunk is a major predator, so when the stripey gentlemen die by the thousand, the King of Gamebirds prospers.

The American, who was a ruffed grouse hunter, had a notion that working ‘English’ cockers would be just the dogs for his type of hunting as they are closer working dogs than most Springers and a bird flushed too far out under such ‘close’ conditions could well present itself beyond the vision of the shooter, as can rabbits over here when flushed in heavy cover.

The American contacted me and outlined a most exciting plan.

He wanted to buy a dozen cocker pups from me for starters at a price he quoted, which was quite staggering, and would require a dozen pups every year thereafter.

Expenses

I did a rapid mental calculation. The money he was offering would pay all our household expenses and feed the kennels for a year, so we could live on the cockers and any income from other sources simply would be jam on the American bread and butter.

The idea was to re-introduce the cocker to the States as a working dog and inaugurate field trails again, as in the days when the late Clark Gable campaigned his cockers.

I had a couple of cocker bitches which were duly mated and made a valiant effort , producing 11 pups between them, which was not bad for starters as I was then only one short of the required total. The eventual outcome was that just as the Lakes of Killarney were still there, so were my cocker pups.

The American disappeared without trace, although I would know where to find him if I was so minded to go over there and put a live goose down his chimney! I was left with 11 hungry pups, all eating their heads off, so I had to set about finding working homes for them and eventually they all went.

First in the queue were the Gwynne brothers from South Wales, Alan and Cyril . They chose a black bitch apiece which they requested I should register under my own prefix as in those days the Kennel Club had not realised just how much revenue it was losing by leaving this matter as a breeder’s option.

Good start

I named them Gwibernant Snake and Gwibernant Sly.

Cyril took Snake and for over two years I heard not a word about her. Then I judged a two-day cocker trail at Powys Castle near Welshpool. Cyril was running his black bitch and it was his first trail ever and to give him a good start, and a bit of encouragement for both of them, I took them to the top of a steep bank where the last dog under me had just flushed a cock, so there would be residual scent to help his bitch to get going.

I need not have bothered. She just cut bare, unattractive bank to ribbons and then we were into blackthorn, brambles and ditches. She smashed the cover apart in a manner I had seen no cocker attempt since I ran her grand-dam, Field Trail Champion Speckle of Ardoon, three times winner of the Cocker Championship.

She had finds but no retrieve, then when she had finished her run, I brought her in later for an eyewipe as we had divided forces and the left hand dog was beyond our ken. She handled the blind retrieve like a veteran and won this novice stake by a large margin.

The following day she was placed second in the Open Stake , beating the very sound and consistent Field Trail Champion , Rhu of Migdale (also bred by me) , into third place.

The floodgates had opened. There was no stopping Cyril and ‘Jet’ as she was known. I don’t remember how many stakes she won but she was unlucky in the Championship, as frequently she was in season for that event and it had to be left to her descendants to shine in the supreme trail for cockers.

Rhu was the first stud dog she was put to and the mating was an unqualified success, both in the spheres of direct competition and for posterity also.

The litter was registered under the ‘Wernffrwd’ prefix, newly granted by the Kennel Club to Cyril and Mary Gwynne.

Translated from Welsh into English, ‘Wernffrwd’ means ‘The Brook That Runs Into The Marsh’, or more simply, ‘Marshbrook’.

Over the last decade and a half ‘Wernffrwd’ has become synonymous with all that is great within the working cocker breed.

This first litter produced Field Trail Champion Wernffrwd Wober, owed by Mr. and Mrs. D. Neale, and Field Trail Champion Wernffrwd Tylwyth Teg(Cyril and Mary).The latter was third in the 1984 Cocker Championship.

Field Trail Champion Bunter of Jordieland was next put to Snake and produced Peter Clulee’s Field Trail Champion Wernffrwd Jetson of Larford and Cyril and Mary’s Field trial Champion Wernffrwd Bunterson.

Flushed

Snakes next mate was a very classy black and white which I sent to Texas as a shooting dog and doubtless would have flushed ducks out of the Lakes of Killarney, had the transplant ever been effected.

His name was Craigfelin Adam.

No titled cocker emerged from this litter but Kevin Jones’ Wernffrwd Spurt was consistent in trails and finished second in the 1988 Championship.

The successful first mating to Rhu was repeated and this was the most outstanding of all her breeding efforts. For a start it was enormous by cocker standards, seldom a prolific breed, and nine good strong pups were born and reared.

Three gained their titles- Peter Jones’ Wernffrwd Melin-goch, Cyril and Mary’s Wernffrwd Ci Twt and Eric Burchell’s Wernffrwd Pawn.

Pawn was a very hot and stylish black and white, which I have shot over and judged. She finished second in the 1989 Championship and her gentler sister, Ci Twt, put up an outstanding performance to win the Championship at Sandringham in 1990.

Two dogs from this litter, Neidr Goch and Carlo, threw down a strong challenge in trails but were rather too hot for comfort and the sort one should use at stud, according to the teaching of the late John Nash, who invariably advocated ‘ The dog that is almost too much dog.’ None of your fussy little ‘grass dogs’ for Nash.

Pawn was the most outstanding brood bitch that Snake produced.

Mated to Field Trail Champion Jade of Livermere (another descendant of Speckle of Ardoon), the litter yielded Tony Price’s Field Trail Champion Bournepark Bobbin, and Eric Burchell’s Field Trail Champion Bournepark Beluga and Carl Colclough’s 1992 Championship winner, Field Trial Champion Jasper of Parkbreck.

Years ago , John Nash mated his pointer bitch field Trail Champion Queen of Clengar to the imported Finnish stud, Patasaan Eriski, which produced the bitch Moanruad Flare, which was given to Stephen Frank, the famous falconer, and produced a whole dynasty of ‘Embercombe” pointers which have been so outstanding in competition and as working dogs.

Without doubt, within her own breed ,Snake has equalled Flare’s achievements as a cornerstone of her breed and has helped to lift the cocker out of the slough of despond of the 1960’s, which an American recently referred to in Spaniels in the Field.

This writer pondered the enigma of the decline of the cocker when the 60’s was a period of relative affluence and stability. I recently raised this matter at an excellent forum I attended where the floor consisted of real grass-roots Welsh spaniel supporters.

I pointed out that affluence alone will not ensure field trail successes but must be coupled with know-how. I conceded that affluence makes the campaigning of field trail dogs considerably more comfortable, but if it was a straight choice between affluence and sheer natural ability, I would back Cyril Gwynne any day of the week.

Helaas is Dane begin juli 2024 overleden aan de gevolgen van tetanus. Dat was natuurlijk een hele droevige gebeurtenis ongeveer twee weken na het overlijden van Bommel. De roedel was totaal veranderd. Jimmy had er het meeste last van. Hij was echt een beetje lamgeslagen net als ik.

Ik wist dat er bij Hotsche Luik en Eric Burchell van kennel Bournepark Gundogs nog een reutje “over” was van het nest van de kleinkinderen van Dane, maar de eerste weken na de dood van Dane was dat nog ondenkbaar. Na vier weken werd ik op een morgen wakker, dat ik toch in ieder geval moest gaan kijken, want dat ik niet snel zo’n goede pup zou kunnen vinden. Was ik niet te oud voor een pup? Nu kon het misschien nog net. Voor Jimmy een maatje? Maar goed als je gaat kijken ben je natuurlijk verkocht. Hij voldeed eigenlijk aan alles. Hij leek op Dane en was zelfs op dezelfde dag geboren met zijn witte vlekjes op zijn borst als bij Bommel. Het moest zo zijn. In september is hij onze roedel komen versterken.

Hij is er nu twee maanden en het is een super leuk hondje. Hij lijkt veel op Dane met zijn power, rennen en apporteren, maar heeft toch ook zijn eigen eigenschappen als een uitstekende neus en Will to please. Hij is gemakkelijker te paaien voor snoepjes en heeft zich heel goed aangepast in de roedel met Bill en Jimmy. Voor mij heel leuk dat hij zoveel eigenschappen heeft van Dane.

We gaan het beleven hoe het verder zal gaan met Lou. Ik heb hem eerst laten wennen aan de wereld, zowel geestelijk als fysiek. Hij is nu klaar om te gaan leren voor veldwerk en jachthondenproeven. Ik kijk er erg naar uit.

Helaas is Dane onverwacht en plotseling overleden op 7 juli 2024. In een paar dagen tijd raakte hij verlamd aan alle poten. De diagnose was eerst moeilijk te stellen, maar uiteindelijk bleek het tetanus te zijn. Een ziekte, waar nauwelijks honden ziek van worden. Het lichaam moet het zelf oplossen, er is geen medicijn tegen. Dane leek de goede kant op te gaan, maar toen zijn ademhalingsspieren ook verlamd raakten was er geen redding mogelijk.

Onvoorstelbaar dat zo’n gezond hondje met een ongelofelijke conditie in een paar dagen dood kan gaan. Nooit rekening mee gehouden en ontzettend triest, zeker voor Dane zelf. We waren hard aan het oefenen voor de MAP’s en misschien A-diploma. Hij had zich al bewezen bij de veldwedstrijden in Nederland, België en Frankrijk met meerdere kwalificaties. Het heeft niet zo mogen zijn. Ik zal zijn wil om te werken en fijne karakter enorm missen! R.I.P Dane!

Het Spaniel Working Testseizoen (SWT) loopt van 1 februari tot 1 juli van elk jaar. Het is een afgeleide van de Orweja Working Testen (OWT) met een eigen reglement (Orweja Spaniel Workingtest Reglement). De SWT is een wedstrijdvorm voor spaniels bestaande uit vier proeven, waarbij er per proef afwisselend gejaagd en geapporteerd wordt. Het jagen wordt als belangrijkste onderdeel van de proef gezien. Er is geen wild (niet waarschijnlijk) en de apporten zijn met dummy’s. Het is bedoeld om ook wedstrijden in het voorjaar te organiseren, maar tevens om jonge honden te laten proeven aan de eisen gesteld voor de veldwedstrijden. Het is laagdrempelig en geeft een indicatie waar je hond staat in zijn opleiding tot veldwerkhond. Per proef zijn 20 punten te vergeven. Alle apporten, zes in totaal moeten voor het behalen van een certificaat binnengebracht worden. Er zijn drie groepen te weten Starters, Novice en Open klasse. De SWT’s bestaan nog maar een paar jaar. Gestart met één SWT in het jaar naar nu steeds volwassen wordende reeks SWT’s met als klap op de vuurpijl met een finale erbij!

Beers 13 april 2024

Beers is een nieuwe locatie voor ons. Een mooi gebied in de buurt van Nijmegen op het Landgoed de Hierschenhof, waar we te gast waren van de familie de Quay. Maas de Quay, voorzitter van de Engelse Springer Spaniel Club Nederland had ons uitgenodigd. Een rustige particuliere plek in een heel mooi gebied. Het was voor de verandering eens een mooie zonnige dag met warm weer. Puur genieten!

In Beers deed ik voor het eerst mee met mijn jongste Cocker Spaniel Jimmy. Hij had in het afgelopen veldwerkseizoen een veldwerkkwalificatie behaald in de jeudklasse, maar ook in de Open klasse. Daarom moest hij meedoen bij de SWT in de Open klasse net als Joep of the Royal Pleasure van Nol Bots, die zich overigens heeft gekwalificeerd voor de finale in Putten. Een erg knappe prestatie van zo’n jong hondje in zo’n goed deelnemersveld. Met Jimmy ben ik in zijn opleiding nog niet gevorderd tot het dirigeren. Dat was in het veldwerk ook wel eens een probleempje, maar hier ging het al direct mis bij de eerste proef. De proef was uitgezet door keurmeester Marcel Dons. Er viel direct een apport met schot, dat eerst gehaald moest worden. Daarna jagen en later nog een apport, maar zover zijn we niet gekomen. Het was de eerste wedstrijd van Jimmy tussen zoveel mensen en honden, dat hij in de wachtkamer al superdruk was en al te vroeg wegstoof, waarbij hij het schot had gemist. Toen kreeg ik hem niet op de juiste plaats. Hij mocht nog wel even doorjagen voor het idee en kwam zo nog op het apport, welke hij netjes terugbracht. Ik wist natuurlijk dat het niet kunnen dirigeren betekent dat hij nog niet klaar was voor de Open wedstrijd, maar ik wilde hem toch de ervaring geven van een wedstrijddag met alles wat daarbij komt kijken. 

Onze tweede proef was bij keurmeester Bruno de Houwer (België). Hier werd gejaagd in lichte dekking, een soort groenbemesting. Er volgde een schot, waar de hond steady moest zitten en pas door mocht gaan op een teken van de keurmeester. Het schot had niets opgeleverd dus we gingen door met jagen naar een heuveltje met bramen. Daar voor mij uit het zicht viel een schot en moest je de hond na steady te zijn geweest op het schot doorsturen naar een apport uit het water. Jimmy deed het best goed. Hij was steady op het eerste schot en hopelijk ook op het tweede, jaagde goed en haalde de dummy netjes op. Bleek genoeg voor 15 punten.

De derde proef bij keurmeester Jan Luijendijk was een hele leuke. Jan had zijn Labrador meegenomen. We begonnen met jagen naast het weiland, waar bramenstruiken waren. Jimmy heeft alles goed doorgejaagd en toen moest hij bij mij komen aan de voet. In de verte op het weiland stond een camouflagehek waarvandaan met schot een dummy werd gegooid. Eerst moest de Labrador van Jan de dummy halen en Jimmy steady aan mijn voet blijven. In de training lukt dat niet altijd, maar nu bleef hij netjes zitten. Daarna werd er weer een dummy gegooid, die hij mocht halen. Hij vond het nodig om even onderweg te snuffelen, maar zat er daarna bovenop en bracht de dummy netjes terug. Weer 15 punten binnen!

De vierde proef was bij keurmeester Jolanda Kroot. Deze proef was de scherprechter van de wedstrijd. Het veld bestond uit veel bramen, links en rechts van het pad. De hond moest eerst rechts de bramen uitjagen. Op een gegeven moment zei Jolanda dat het goed was en dat we nu naar de linkerkant gingen. Toen viel er een schot, Jimmy zat op de stopfluit en moest hij vanuit de bramen, over het water naar hoog gras, waar de dummy lag. Met een hond, die ik nog niet kan dirigeren een brug te ver. Jolanda wilde het toch goed afsluiten voor de jonge hond en hij mocht nog het tweede verloren apport zoeken. Dat deed hij prima! Fijn dat er zo meegedacht wordt door de keurmeester in het belang van de hond. Ze vond hem goed jagen en gaf hem een compliment, waardoor ik met een heel goed gevoel met 0 punten de proef verliet.

Deze tekst komt uit mijn artikel voor de Jachthond van juni 2024 over het SWT seizoen van de 2024

Dit is het artikel dat ik geschreven heb voor de Jachthond van december 2023:

Van 17 t/m 21 november 2023 heb ik met mijn Cockers Dane en Jimmy meegedaan aan vijf dagen veldwedstrijd in Noord-Frankrijk in het gebied van Calais bij Fressin en Blingel. Het was voor mij en Dane de tweede keer en voor Jimmy de eerste keer. Vorig jaar was ik er ook met Bill, de vader van Jimmy, maar hij is nu met veldwerkpensioen.

We hebben best een hele weg afgelegd om tot hier te komen. Acht jaar geleden wilde ik graag een Working Cocker naast mijn Labrador Bommel als huis- en jachthond. In die tijd was dat niet eenvoudig. Je moest al in de jacht meedoen, anders kwam je niet in aanmerking voor een Cocker uit de jachtlijn. Ik zat niet in het jachtnetwerk, dus ik had het eigenlijk al opgegeven. Op een zondagmorgen vroeg belde een vriendin dat er een Working Cockerpup over was bij Regina Ripke, die voor agility fokte. Ze gebruikte wel jachtlijnen uit Engeland en was heel kien op gezondheid. Ik ben er direct naar toegereden en een week later heb ik Bill verwelkomd in mijn huis. Met hem is uiteindelijk alles begonnen met het veldwerk. Ik trainde met Bill bij Marylou Bijvoet voor de jachthondenproeven. In de wachtkamer van de SJP-proef in Haaften zei iemand dat er een Working Test was in Laren (Gld) en dat ik daar moest inschrijven. Dat heb ik gedaan en Bill deed het helemaal niet gek. Hij moest als laatste jagen in zware dekking bij keurmeester Kees Tinga. Na afloop riep hij me terug en zei dat het zonde was als ik Bill niet zou uitbrengen in het veldwerk. Goede raad was duur. Waar te beginnen? Er waren in die tijd niet veel trainers voor het veldwerk. Ik ben via via terecht gekomen bij Jan de Bruyne, staande hondentrainer en hij heeft ons toen getraind. Bill bleek ook in de wedstrijden goed te jagen, helaas was het apporteren wat minder, maar hij heeft toch een aantal kwalificaties gelopen, waaronder een 1U CACIT in België. Ik heb altijd veel geleerd van de nabesprekingen van de keurmeesters na een wedstrijd, vooral ook van de andere honden.

In 2019 heb ik een tweede Cocker erbij genomen, Dane! Ook hij kwam bij Regina Ripke vandaan. Zij had hem samen met zijn zusje uit Denemarken gehaald en hij had een mooie stamboom vol kampioenen. Ook Dane is getraind bij Marylou en Jan, zowel voor als na het schot. Hij was een heel ander type dan Bill. Hij is heel gedreven, kan heel hard rennen en is een geboren apporteur. Dane is een typische allrounder. Toen Marylou naar Frankrijk verhuisde zijn wij gaan trainen bij Ninette Haitsma voor het retrieverwerk. De gehoorzaamheid hebben we getraind bij spanieltrainer Eric Burchell. Hij heeft met engelengeduld ons de steadyness geleerd. Ondertussen heeft Dane een paar SJP-B’s gehaald en een MAP B dit jaar. Met het veldwerk kan hij het wild goed vinden en heeft ook verschillende veldwerkkwalificaties gelopen t/m Zeer Goed. Een U-tje (Uitstekend) is nog niet gelukt. Hij jaagt te weinig onder het geweer en te ruim voor de echte punten. Het is moeilijk hem bij me in de buurt te houden. Ik merk wel dat beide sporten nu hij op dit niveau is, gaan schuren. Het voelt dat het tijd wordt te kiezen met welke sport ik met Dane doorga. Deze winter ga ik de beslissing nemen, als ik weet hoe het veldwerkseizoen is verlopen.

Ondertussen was ik met pensioen (ik werk nog wel als chiropractor voor honden twee halve dagen in de week) en vond dat ik tijd had voor een derde Cocker. Bill heeft een aantal nestjes gehad o.a. bij Francis en Aloys Gunnewick. Toen ik kwam kijken naar het nestje met zeven weken wist ik dat er nog een pup geen huisje had gevonden. Ik was verrukt van het hele nest. Actieve, goed bewegende hondjes met een schat van een moeder, die heel goed kon apporteren! De goede eigenschappen van Bill en Steffi waren complementair. Het apporteren en fijne karakter van Steffi tegenover het goede jagen en de felheid van Bill zou als alles goed valt een fijne jachthond geven. Jimmy was over en ik zou hem gekozen hebben als ik had kunnen kiezen. Kortom, Jimmy is bij mij komen wonen! Hij is een open, sociaal, stabiel en actief hondje. Ook hij heeft als trainers Ninette, Jan en Eric gehad. We hebben ook een paar keer bij David Luteijn gebruik mogen maken van zijn terrein met het vele wild. Want dat is toch wel echt een moeilijkheid als je een jonge hond wilt trainen voor het veldwerk, het gebrek aan terreinen met wild. Jimmy is ook nog een tijdje getraind in Engeland, vooral op gehoorzaamheid bij het wild. Ik heb gekozen voor Jimmy om te stoppen met jachthondentraining en volledig te gaan voor het veldwerk. Ik had als pup bij hem een aantal eigenschappen gezien, waardoor ik denk dat hij een echte specialist voor het veldwerk is. We gaan zien of ik gelijk heb, we staan pas aan het begin van zijn carrière. 

Frankrijk

Net als bij ons was het weer in oktober in Frankrijk, vooral in Pas de Calais heel erg nat. Ik had al gelezen van overstromingen in de week voor ik wegging. Marylou Bijvoet en Rudi Meijjer in Henneveux zeiden desgevraagd dat er wel een aantal wegen geblokkeerd waren. Ze liet nog een filmpje zien van kolkend water in hun straat. Ik ben donderdag met mijn vier honden naar Frankrijk getogen. Tijdens de wedstrijden zouden Marylou en Rudi op Bommel en Bill passen. Ik had ook het jaar ervoor in hun gite geslapen tijdens deze wedstrijd, ze wonen ongeveer een uur rijden naar Fressin en Blingel. Het was weer erg aangenaam en gezellig om bij hen te logeren.

Naast de Franse deelnemers waren er meerdere Nederlanders en Belgen, maar ik was de enige Nederlander die meedeed bij de Cockers. In Frankrijk heb je aparte wedstrijden voor Cockers en Autres Spaniels (Springers), in Nederland en België is dat samengevoegd. In Fressin bestaat het gebied uit een groot terrein, waar je apart met je eigen ras wedstrijden liep, maar je wel de andere deelnemers bij de parkeerplaats ontmoette. Aan het eind van de dag was er een gemeenschappelijke samenkomst en prijsuitreiking. In Frankrijk zijn er profs, die honden van eigenaren uitbrengen, zowel voor de Springers als Cockers. Een heel gerij van busjes over het terrein om op tijd bij de keurmeesters te verschijnen. Het was gezellig met de andere “buitenlanders”, helaas spreek ik niet goed genoeg frans om hele gesprekken te houden met Franse deelnemers.

Fressin

In Fressin zijn drie dagen achter elkaar veldwedstrijden gehouden. Op vrijdag was de Bécasse Speciale, een veldwedstrijd op houtsnip. Het was mooi weer! Een lekker zonnetje en aangename temperatuur. Bij deze wedstrijd telt alleen een flush op een houtsnip. De hond mag natuurlijk wel ander wild flushen, maar dat telt niet mee voor de kwalificatie.

Ik begon met Dane halverwege in de reeks dus ik kon nog even acclimatiseren. De keurmeester van vandaag Bruno Houwer liep met de geweren (jagers) een route door het veld op aangeven van een van de geweren. Zij kennen het terrein en weten waar het wild zich meestal bevindt. Het is best een puzzel om hen te vinden als je de Franse taal niet voldoende beheerst. Dane begon gelukkig bij een nieuw stuk vlak bij de auto. Hij jaagde goed, was wel iets te ruim maar was wel in de hand. Hij maakte een ree wakker, zoals de keurmeester het noemde en bleef steady, ook bij het opvliegen van een fazant voor hij in de buurt kwam. Helaas had hij geen wild en zeker geen houtsnip. Hij kreeg een PO (Pas d’Occasion). 

Terug naar de auto om Jimmy te halen. Het was zijn eerste wedstrijd. Ik kreeg aanwijzingen van een andere deelnemer in het frans waar de keurmeester met consorten zich bevond, maar ik kon niemand vinden. Ik heb echt een hele tijd door het bos rondgelopen. Op een gegeven moment ben ik maar gaan roepen en gelukkig antwoordde Bruno. Dat was niet de beste voorbereiding voor Jimmy, maar goed, van de lijn en jagen maar. Ik vind het leuk om de ontwikkeling te zien van zo’n jonge hond. Hij was op dat moment net een week twee jaar oud. Hij was nog wat onzeker en had enige steun nodig, maar werd tijdens de loop toch al wel wat stoerder. Op een gegeven moment was hij van de heuvel naar een lager gedeelte gelopen en flushte een haas, waar hij vol achteraanging! Hij was niet te stoppen. Helaas een eliminé, maar ik was toch niet ontevreden over wat hij had laten zien voor de eerste keer. 

Dit was de laatste en enige dag met mooi, droog weer. Alle andere dagen liepen we in de plenzende regen, die hele dagen duurde. Er waren ook steeds meer blokkades op de wegen door overstromingen en de terreinen werden natter en natter. Dat was wel erg jammer. Als deelnemer had ik zo nu en dan moeite om op de gladde en modderige bodem op de been te blijven. Ik ben natuurlijk ook niet meer de jongste!

Zaterdag was de CACT-wedstrijd voor de Cockers. Dane begon als eerste en was goed aan het jagen, maar wel weer wat ruim. Hij jaagde een bramenbosje uit en toen hij uit het bosje kwam vloog de haan, die al wat verder liep, op. Het telde niet als fout.  Later maakte hij een mooi punt op een fazant en was steady. Er was nog geen wild geschoten, dus aan het eind van de dag moest hij nog een koud apport doen. Dat deed hij goed en hij had een kwalificatie Zeer Goed. Hij was de enige in zijn groep met een kwalificatie en daardoor winnaar van zijn serie. 

Jimmy was daarna aan de beurt bij een andere groep en Franse keurmeester. Hij jaagde al wel iets actiever en zekerder. Op een gegeven moment ging hij op verwaaiing naar een bramenbosje en flushte iets. Er werd geschoten, maar ik kon niets zien. Hij kwam terug met de fazant al in zijn bek om te apporteren. De haan leefde nog. De keurmeester begon een heel verhaal waar ik niets van begreep en ik was bang dat ik een eliminé had, maar dat bleek niet het geval. Hij had een kwalificatie en wel een Zeer Goed. Zijn eerste kwalificatie en veel sneller dan ik had verwacht. Dat was genieten. Hij werd vijfde in zijn groep.

De volgende dag op zondag was de CACIT voor de Cockers. Daar kunnen we kort over zijn. Er wordt natuurlijk strenger gejureerd in een IT-wedstrijd.

Jimmy moest vandaag beginnen en had een open terrein met bramen. Hij is nog schuchter om in de bramen te gaan. Op een geven moment ging de toeter en de keurmeester legde uit dat deze wedstrijd nog te hoog gegrepen was. Dat hij wel goed jaagde in het open terrein, maar niet in de bramen. Ze hebben hem nog wel even door laten jagen om hem ervaring op te laten doen als jonge hond. Dat was erg aardig en meedenkend.

Dane maakte een slag naar links, waar ik ook naar keek toen er rechts een schot viel. Ik had niets gezien. Ik had Dane op de zitfluit gezet en toen bleek er een houtsnip geschoten te zijn op een plek waar Dane al geweest was. Daarmee was de loop klaar. De keurmeester Chris van Geit zei dat Dane hem wel mocht apporteren als ik dat wilde. Een houtsnip mag in Nederland en België niet geschoten worden, maar in Frankrijk wel. Wel een mooie ervaring voor hem. Hij liep er eerst ook voorbij, maar uiteindelijk lukte het. Ik heb toen gevraagd of Jimmy hem ook mocht apporteren als oefening en dat mocht ook. Hij had er geen moeite mee, maar fijn dat hij weet wat een houtsnip is.

Blingel

Blingel is een tweedaagse veldwedstrijd, waar de Springers en Cockers apart naar verschillende terreinen gestuurd werden. Weer alleen maar gietende regen!

We moesten parkeren langs een weg en ik was erg bang dat mijn auto vast zou komen te zitten. Daarna moesten we langs een grasweggetje naar beneden, glad en modderig en kwamen uit op een akker, waar het water samenkwam en er een soort van watervalletje ontstond. Ik moest beginnen met Dane. We moesten lopen over een lege akker naar een rond bos te midden van de akkers. Ongeveer 50 meter van dat bosje moest ik Dane al laten jagen. Hij wist natuurlijk heel goed dat het wild in dat bos was, dus was niet houden en rende in een soort sleep en flushte een haas in de verte, maar was wel steady! De keurmeester waarschuwde dat als het nog een keer gebeurde dat ik dan af zou zijn. Hij jaagde door, maar vlak voor ons vloog een hen op. Eliminé.

Daarna was Jimmy aan de beurt. Hij moest naar hetzelfde bosje, maar aan de andere kant beginnen tegen de wind in en daarna met de wind mee. Er was een poel in het midden en een hek rond die poel. Het veld bestond uit een strook mais en groenbemesting met een paar bramenstruiken. Jimmy jaagde tegen de wind in heel netjes het terrein uit. Daarna gingen we de hoek om en begon het stuk met de wind mee. Hij jaagde zoals het hoort met de wind mee door wind te halen en zigzaggend terug te komen. Hij heeft vier flushes gedaan, drie hennen en een haas en bij elke flush steady! Ik kreeg wel de zenuwen, want ik was bang dat er toch nog wat mis zou gaan, maar dat gebeurde niet. Later op de dag moest hij nog een koud apport doen en dat ging goed!

Bij de prijsuitreiking bleek hij derde geworden te zijn met een Excellent! Hoe trots en blij kun je zijn. Al in zijn vierde wedstrijd zo’n mooie kwalificatie.

De laatste dag was een CACIT. Ik had al besloten om Jimmy terug te trekken, want een IT is moeilijk en ik wilde het goede gevoel van de vorige dag niet verpesten.

Met Dane moest ik een eind lopen langs een zeer glibberig paadje naar een totaal ondergelopen bos. Het liep omhoog, maar ik moest nog op het lagere gedeelte lopen. Eerlijk gezegd was dat nauwelijks begaanbaar voor mij. Je liep door slootjes en verder tot enkelhoogte water. Dane was door mij niet te volgen en we werden afgeblazen wegens gebrek aan contact. Ik was blij dat ik heelhuids weer de auto bereikte. Het was jammer dat het zo eindigde, maar ik ben toch erg tevreden over mijn honden en kijk met een goed gevoel terug op deze week. Ik hoop dat ik heb kunnen uitleggen wat een veldwedstrijd voor spaniels inhoudt en hoe geweldig het is de passie van de spaniels te kunnen tonen op voor hen geschikt terrein.

Terugkijkend op het afgelopen jaar (2023) is er veel gebeurd met mijn Cockers. Bill is gestopt met wedstrijden, maar heeft wel met verve meegelopen met jachtdagen en was daar beslist van waarde. Hij blijft een goed jagend hondje. 

Dane heeft laten zien, dat hij een goede allrounder is. Vorig jaar voldoende B-diploma’s gehaald om in 2023 MAP’s te mogen lopen. Bij de MAP van Biddinghuizen heeft hij het certificaat behaald en bij de andere MAP’s was het duidelijk dat we nog wat te oefenen hebben. Dane vindt de MAP’s wel erg leuk en is super gedreven om het goed te doen. Daar gaan we ook zeker mee door. Bij het veldwerk is hij net zo gedreven, maar het echte jachtverstand is toch minder ontwikkeld. Al komt hij wel altijd aan wild, maar hij heeft wel de neiging te ruim te lopen en slaat nog wel eens wild over. Hij heeft toch drie kwalificaties behaald en is met recht een veelzijdige hond! Hij heeft zelfs een show in Gorinchem gelopen en heeft daar een Zeer Goed behaald.

Jimmy heb ik in de zomer voor veldwerktraining naar Engeland gestuurd bij Will Clulee (Poolgreen Gundogs). Ik heb daarvoor gekozen, omdat het toch erg moeilijk is de steadyness te oefenen als je niet de mogelijkheid hebt om regelmatig met wild te oefenen. Hij kwam terug vlak voor het veldwerkseizoen met de opdracht hem vrijer te laten jagen. De gehoorzaamheid was goed gelukt, maar nu moest hij het in praktijk gaan brengen. Niet te veel aan zijn kop zeuren maar laten gaan en meters maken. Dat hebben we gedaan. We mochten bij David Luteijn oefenen, hij heeft een paar jachtdagen meegemaakt en wedstrijden in Frankrijk en Nederland. België hebben we dit jaar niet bezocht, omdat de wedstrijden werden geannuleerd wegens gebrek aan wild of ik niet heb ingeschreven voor de CACIT’s. In Frankrijk werd ik aangenaam verrast dat hij in vier wedstrijden 2 kwalificaties haalde: een Zeer Goed en een Excellent. Hij heeft een uitstekende neus, die het wild goed kan vinden, maar is nog wat onzeker. Hij is erg grondig, wat ten koste kan gaan van zijn snelheid. In Nederland heeft hij twee jeugdwedstrijden meegedaan en twee open klasse (CACT’s). Een Goed bij de veldwedstrijd in Koewacht en een eerste plaats! bij de tweede jeugdwedstrijd in Burgh Haamstede, wat ook resulteerde in een tweede plaats bij de jeugdcompetitie 2023/24. Dat was een mooie opsteker! Eens kijken of we dat volgend seizoen kunnen verbeteren.

Jimmy is een vrij ongecompliceerd hondje. Vrolijk, zelfverzekerd, heel open naar mensen en andere dieren, erg sociaal met een goede will to please. Eigenlijk was hij een perfect pupje. Met de komst van de hormonen is de perfectie even verlaten. Hij past zich gemakkelijk aan in nieuwe situaties. Dat heeft hij wel moeten doen met de verhuizing van Nijkerk naar Almere. Maar geen probleem.

Net als Dane loopt hij thuis vaak met iets in zijn bek. Hij apporteert graag. Hij is een echt waterratje! Met afgelopen mooie zomer heeft hij veel gezwommen. Hij leert snel met de apporteerlessen. Soms is hij nog wat speels, maar dat is goed. Hij heeft een zeer goede neus! Een echte snuffelaar. Ondertussen is hij ook begonnen met het veldwerk te trainen en daarin is zijn neus leidend. Mooi om te zien hoe hij alle geurtjes opsnuift en deduceert. Hij heeft zijn eerste patrijzen en fazanten reeds geflushed. Dat spelletje begrijpt hij wel!

Ik ga rustig verder met zijn opleiding en kijk in welke richting hij zich gaat ontwikkelen. Mogelijkheden genoeg!

Bill en Dane hebben als dekreu de laatste twee jaar gezorgd voor verschillende nestjes. Ik vond het erg leuk om het hele proces van nabij te volgen bij de fokkers. De spanning tijdens de bevallingen, het opgroeien van de pups, hoe de problemen werden opgelost en hoe de pups snel groter werden. Over het algemeen zijn de pupkopers erg tevreden over de pups, zoals ik het terug verteld krijg. Dat is toch waar het allemaal om te doen is. Ik ben ook heel benieuwd hoe alle hondjes verder gaan opgroeien.

Bij het eerste nestje van Bill met een Working Cocker (Steffi heette de teef) had een reutje nog geen forever huisje gevonden, toen ik het nest kwam bekijken met 7 weken. Ik was al direct verrukt van alle pups. Ze waren heel actief, behendig en motorisch echt goed. Je snapt al, ik kon geen weerstand bieden tegen dit in alle opzichten prachtige reutje. Sinds begin januari 2022 heeft Jimmy mijn roedel versterkt. Erg leuk om een zoon van een van mijn honden te hebben! Het grappige is dat hij helemaal niet lijkt op Bill!

Omdat dit nestje zo goed was willen de fokkers deze combinatie nog eens herhalen. Dat is dan echt het laatste nestje van Bill! Hij heeft voor genoeg nakomelingen gezorgd. In zo’n kleine populatie als Nederland is zouden zijn genen te overheersend kunnen worden.

Ik heb Jimmy ook toegevoegd op deze site en zal zijn gezondheidscertificaten toevoegen zodra ze zijn getest. Natuurlijk zal ik een beschrijving maken van zijn karakter. Eens kijken of hij de juiste instelling bezit voor een leuke sportcarrière. De toekomst zal het uitwijzen!

Dane is een actieve, zachtaardige, speelse en volhardende Cocker Spaniel met een enorme will to please. Hij komt uit goede Engelse Field Trial werklijnen. Hij houdt enorm van apporteren. Loopt thuis altijd met iets in zijn bek. Je kan hem 100 keer een apport laten doen en hij blijft het leuk vinden. Een harde werker met een geweldige conditie en motoriek.

Dane is altijd “aan”. Hij is goed in het vinden van het wild (gamefinding) en het flushen, heeft een enorm tempo van werken en maakt mooie slagen. Dane is altijd bezig met wat van hem gevraagd wordt en vult dat ook graag vanzelf in. Wachten is een uitdaging. Hij kan goed jagen, zoeken en markeren.

Dane is een allround hondje, heeft een zachte bek en maakt als het hem zo uitkomt zijn eigen feestjes. Vergeet niets, wat voor mij wel eens onhandig uitkomt. Een echte charmeur!

Ik ben heel benieuwd wat hij gaat doen in de wedstrijden. Ik kan niet wachten!