Frankrijk november 2023 Fressin en Blingel

Dit is het artikel dat ik geschreven heb voor de Jachthond van december 2023:

Van 17 t/m 21 november 2023 heb ik met mijn Cockers Dane en Jimmy meegedaan aan vijf dagen veldwedstrijd in Noord-Frankrijk in het gebied van Calais bij Fressin en Blingel. Het was voor mij en Dane de tweede keer en voor Jimmy de eerste keer. Vorig jaar was ik er ook met Bill, de vader van Jimmy, maar hij is nu met veldwerkpensioen.

We hebben best een hele weg afgelegd om tot hier te komen. Acht jaar geleden wilde ik graag een Working Cocker naast mijn Labrador Bommel als huis- en jachthond. In die tijd was dat niet eenvoudig. Je moest al in de jacht meedoen, anders kwam je niet in aanmerking voor een Cocker uit de jachtlijn. Ik zat niet in het jachtnetwerk, dus ik had het eigenlijk al opgegeven. Op een zondagmorgen vroeg belde een vriendin dat er een Working Cockerpup over was bij Regina Ripke, die voor agility fokte. Ze gebruikte wel jachtlijnen uit Engeland en was heel kien op gezondheid. Ik ben er direct naar toegereden en een week later heb ik Bill verwelkomd in mijn huis. Met hem is uiteindelijk alles begonnen met het veldwerk. Ik trainde met Bill bij Marylou Bijvoet voor de jachthondenproeven. In de wachtkamer van de SJP-proef in Haaften zei iemand dat er een Working Test was in Laren (Gld) en dat ik daar moest inschrijven. Dat heb ik gedaan en Bill deed het helemaal niet gek. Hij moest als laatste jagen in zware dekking bij keurmeester Kees Tinga. Na afloop riep hij me terug en zei dat het zonde was als ik Bill niet zou uitbrengen in het veldwerk. Goede raad was duur. Waar te beginnen? Er waren in die tijd niet veel trainers voor het veldwerk. Ik ben via via terecht gekomen bij Jan de Bruyne, staande hondentrainer en hij heeft ons toen getraind. Bill bleek ook in de wedstrijden goed te jagen, helaas was het apporteren wat minder, maar hij heeft toch een aantal kwalificaties gelopen, waaronder een 1U CACIT in België. Ik heb altijd veel geleerd van de nabesprekingen van de keurmeesters na een wedstrijd, vooral ook van de andere honden.

In 2019 heb ik een tweede Cocker erbij genomen, Dane! Ook hij kwam bij Regina Ripke vandaan. Zij had hem samen met zijn zusje uit Denemarken gehaald en hij had een mooie stamboom vol kampioenen. Ook Dane is getraind bij Marylou en Jan, zowel voor als na het schot. Hij was een heel ander type dan Bill. Hij is heel gedreven, kan heel hard rennen en is een geboren apporteur. Dane is een typische allrounder. Toen Marylou naar Frankrijk verhuisde zijn wij gaan trainen bij Ninette Haitsma voor het retrieverwerk. De gehoorzaamheid hebben we getraind bij spanieltrainer Eric Burchell. Hij heeft met engelengeduld ons de steadyness geleerd. Ondertussen heeft Dane een paar SJP-B’s gehaald en een MAP B dit jaar. Met het veldwerk kan hij het wild goed vinden en heeft ook verschillende veldwerkkwalificaties gelopen t/m Zeer Goed. Een U-tje (Uitstekend) is nog niet gelukt. Hij jaagt te weinig onder het geweer en te ruim voor de echte punten. Het is moeilijk hem bij me in de buurt te houden. Ik merk wel dat beide sporten nu hij op dit niveau is, gaan schuren. Het voelt dat het tijd wordt te kiezen met welke sport ik met Dane doorga. Deze winter ga ik de beslissing nemen, als ik weet hoe het veldwerkseizoen is verlopen.

Ondertussen was ik met pensioen (ik werk nog wel als chiropractor voor honden twee halve dagen in de week) en vond dat ik tijd had voor een derde Cocker. Bill heeft een aantal nestjes gehad o.a. bij Francis en Aloys Gunnewick. Toen ik kwam kijken naar het nestje met zeven weken wist ik dat er nog een pup geen huisje had gevonden. Ik was verrukt van het hele nest. Actieve, goed bewegende hondjes met een schat van een moeder, die heel goed kon apporteren! De goede eigenschappen van Bill en Steffi waren complementair. Het apporteren en fijne karakter van Steffi tegenover het goede jagen en de felheid van Bill zou als alles goed valt een fijne jachthond geven. Jimmy was over en ik zou hem gekozen hebben als ik had kunnen kiezen. Kortom, Jimmy is bij mij komen wonen! Hij is een open, sociaal, stabiel en actief hondje. Ook hij heeft als trainers Ninette, Jan en Eric gehad. We hebben ook een paar keer bij David Luteijn gebruik mogen maken van zijn terrein met het vele wild. Want dat is toch wel echt een moeilijkheid als je een jonge hond wilt trainen voor het veldwerk, het gebrek aan terreinen met wild. Jimmy is ook nog een tijdje getraind in Engeland, vooral op gehoorzaamheid bij het wild. Ik heb gekozen voor Jimmy om te stoppen met jachthondentraining en volledig te gaan voor het veldwerk. Ik had als pup bij hem een aantal eigenschappen gezien, waardoor ik denk dat hij een echte specialist voor het veldwerk is. We gaan zien of ik gelijk heb, we staan pas aan het begin van zijn carrière. 

Frankrijk

Net als bij ons was het weer in oktober in Frankrijk, vooral in Pas de Calais heel erg nat. Ik had al gelezen van overstromingen in de week voor ik wegging. Marylou Bijvoet en Rudi Meijjer in Henneveux zeiden desgevraagd dat er wel een aantal wegen geblokkeerd waren. Ze liet nog een filmpje zien van kolkend water in hun straat. Ik ben donderdag met mijn vier honden naar Frankrijk getogen. Tijdens de wedstrijden zouden Marylou en Rudi op Bommel en Bill passen. Ik had ook het jaar ervoor in hun gite geslapen tijdens deze wedstrijd, ze wonen ongeveer een uur rijden naar Fressin en Blingel. Het was weer erg aangenaam en gezellig om bij hen te logeren.

Naast de Franse deelnemers waren er meerdere Nederlanders en Belgen, maar ik was de enige Nederlander die meedeed bij de Cockers. In Frankrijk heb je aparte wedstrijden voor Cockers en Autres Spaniels (Springers), in Nederland en België is dat samengevoegd. In Fressin bestaat het gebied uit een groot terrein, waar je apart met je eigen ras wedstrijden liep, maar je wel de andere deelnemers bij de parkeerplaats ontmoette. Aan het eind van de dag was er een gemeenschappelijke samenkomst en prijsuitreiking. In Frankrijk zijn er profs, die honden van eigenaren uitbrengen, zowel voor de Springers als Cockers. Een heel gerij van busjes over het terrein om op tijd bij de keurmeesters te verschijnen. Het was gezellig met de andere “buitenlanders”, helaas spreek ik niet goed genoeg frans om hele gesprekken te houden met Franse deelnemers.

Fressin

In Fressin zijn drie dagen achter elkaar veldwedstrijden gehouden. Op vrijdag was de Bécasse Speciale, een veldwedstrijd op houtsnip. Het was mooi weer! Een lekker zonnetje en aangename temperatuur. Bij deze wedstrijd telt alleen een flush op een houtsnip. De hond mag natuurlijk wel ander wild flushen, maar dat telt niet mee voor de kwalificatie.

Ik begon met Dane halverwege in de reeks dus ik kon nog even acclimatiseren. De keurmeester van vandaag Bruno Houwer liep met de geweren (jagers) een route door het veld op aangeven van een van de geweren. Zij kennen het terrein en weten waar het wild zich meestal bevindt. Het is best een puzzel om hen te vinden als je de Franse taal niet voldoende beheerst. Dane begon gelukkig bij een nieuw stuk vlak bij de auto. Hij jaagde goed, was wel iets te ruim maar was wel in de hand. Hij maakte een ree wakker, zoals de keurmeester het noemde en bleef steady, ook bij het opvliegen van een fazant voor hij in de buurt kwam. Helaas had hij geen wild en zeker geen houtsnip. Hij kreeg een PO (Pas d’Occasion). 

Terug naar de auto om Jimmy te halen. Het was zijn eerste wedstrijd. Ik kreeg aanwijzingen van een andere deelnemer in het frans waar de keurmeester met consorten zich bevond, maar ik kon niemand vinden. Ik heb echt een hele tijd door het bos rondgelopen. Op een gegeven moment ben ik maar gaan roepen en gelukkig antwoordde Bruno. Dat was niet de beste voorbereiding voor Jimmy, maar goed, van de lijn en jagen maar. Ik vind het leuk om de ontwikkeling te zien van zo’n jonge hond. Hij was op dat moment net een week twee jaar oud. Hij was nog wat onzeker en had enige steun nodig, maar werd tijdens de loop toch al wel wat stoerder. Op een gegeven moment was hij van de heuvel naar een lager gedeelte gelopen en flushte een haas, waar hij vol achteraanging! Hij was niet te stoppen. Helaas een eliminé, maar ik was toch niet ontevreden over wat hij had laten zien voor de eerste keer. 

Dit was de laatste en enige dag met mooi, droog weer. Alle andere dagen liepen we in de plenzende regen, die hele dagen duurde. Er waren ook steeds meer blokkades op de wegen door overstromingen en de terreinen werden natter en natter. Dat was wel erg jammer. Als deelnemer had ik zo nu en dan moeite om op de gladde en modderige bodem op de been te blijven. Ik ben natuurlijk ook niet meer de jongste!

Zaterdag was de CACT-wedstrijd voor de Cockers. Dane begon als eerste en was goed aan het jagen, maar wel weer wat ruim. Hij jaagde een bramenbosje uit en toen hij uit het bosje kwam vloog de haan, die al wat verder liep, op. Het telde niet als fout.  Later maakte hij een mooi punt op een fazant en was steady. Er was nog geen wild geschoten, dus aan het eind van de dag moest hij nog een koud apport doen. Dat deed hij goed en hij had een kwalificatie Zeer Goed. Hij was de enige in zijn groep met een kwalificatie en daardoor winnaar van zijn serie. 

Jimmy was daarna aan de beurt bij een andere groep en Franse keurmeester. Hij jaagde al wel iets actiever en zekerder. Op een gegeven moment ging hij op verwaaiing naar een bramenbosje en flushte iets. Er werd geschoten, maar ik kon niets zien. Hij kwam terug met de fazant al in zijn bek om te apporteren. De haan leefde nog. De keurmeester begon een heel verhaal waar ik niets van begreep en ik was bang dat ik een eliminé had, maar dat bleek niet het geval. Hij had een kwalificatie en wel een Zeer Goed. Zijn eerste kwalificatie en veel sneller dan ik had verwacht. Dat was genieten. Hij werd vijfde in zijn groep.

De volgende dag op zondag was de CACIT voor de Cockers. Daar kunnen we kort over zijn. Er wordt natuurlijk strenger gejureerd in een IT-wedstrijd.

Jimmy moest vandaag beginnen en had een open terrein met bramen. Hij is nog schuchter om in de bramen te gaan. Op een geven moment ging de toeter en de keurmeester legde uit dat deze wedstrijd nog te hoog gegrepen was. Dat hij wel goed jaagde in het open terrein, maar niet in de bramen. Ze hebben hem nog wel even door laten jagen om hem ervaring op te laten doen als jonge hond. Dat was erg aardig en meedenkend.

Dane maakte een slag naar links, waar ik ook naar keek toen er rechts een schot viel. Ik had niets gezien. Ik had Dane op de zitfluit gezet en toen bleek er een houtsnip geschoten te zijn op een plek waar Dane al geweest was. Daarmee was de loop klaar. De keurmeester Chris van Geit zei dat Dane hem wel mocht apporteren als ik dat wilde. Een houtsnip mag in Nederland en België niet geschoten worden, maar in Frankrijk wel. Wel een mooie ervaring voor hem. Hij liep er eerst ook voorbij, maar uiteindelijk lukte het. Ik heb toen gevraagd of Jimmy hem ook mocht apporteren als oefening en dat mocht ook. Hij had er geen moeite mee, maar fijn dat hij weet wat een houtsnip is.

Blingel

Blingel is een tweedaagse veldwedstrijd, waar de Springers en Cockers apart naar verschillende terreinen gestuurd werden. Weer alleen maar gietende regen!

We moesten parkeren langs een weg en ik was erg bang dat mijn auto vast zou komen te zitten. Daarna moesten we langs een grasweggetje naar beneden, glad en modderig en kwamen uit op een akker, waar het water samenkwam en er een soort van watervalletje ontstond. Ik moest beginnen met Dane. We moesten lopen over een lege akker naar een rond bos te midden van de akkers. Ongeveer 50 meter van dat bosje moest ik Dane al laten jagen. Hij wist natuurlijk heel goed dat het wild in dat bos was, dus was niet houden en rende in een soort sleep en flushte een haas in de verte, maar was wel steady! De keurmeester waarschuwde dat als het nog een keer gebeurde dat ik dan af zou zijn. Hij jaagde door, maar vlak voor ons vloog een hen op. Eliminé.

Daarna was Jimmy aan de beurt. Hij moest naar hetzelfde bosje, maar aan de andere kant beginnen tegen de wind in en daarna met de wind mee. Er was een poel in het midden en een hek rond die poel. Het veld bestond uit een strook mais en groenbemesting met een paar bramenstruiken. Jimmy jaagde tegen de wind in heel netjes het terrein uit. Daarna gingen we de hoek om en begon het stuk met de wind mee. Hij jaagde zoals het hoort met de wind mee door wind te halen en zigzaggend terug te komen. Hij heeft vier flushes gedaan, drie hennen en een haas en bij elke flush steady! Ik kreeg wel de zenuwen, want ik was bang dat er toch nog wat mis zou gaan, maar dat gebeurde niet. Later op de dag moest hij nog een koud apport doen en dat ging goed!

Bij de prijsuitreiking bleek hij derde geworden te zijn met een Excellent! Hoe trots en blij kun je zijn. Al in zijn vierde wedstrijd zo’n mooie kwalificatie.

De laatste dag was een CACIT. Ik had al besloten om Jimmy terug te trekken, want een IT is moeilijk en ik wilde het goede gevoel van de vorige dag niet verpesten.

Met Dane moest ik een eind lopen langs een zeer glibberig paadje naar een totaal ondergelopen bos. Het liep omhoog, maar ik moest nog op het lagere gedeelte lopen. Eerlijk gezegd was dat nauwelijks begaanbaar voor mij. Je liep door slootjes en verder tot enkelhoogte water. Dane was door mij niet te volgen en we werden afgeblazen wegens gebrek aan contact. Ik was blij dat ik heelhuids weer de auto bereikte. Het was jammer dat het zo eindigde, maar ik ben toch erg tevreden over mijn honden en kijk met een goed gevoel terug op deze week. Ik hoop dat ik heb kunnen uitleggen wat een veldwedstrijd voor spaniels inhoudt en hoe geweldig het is de passie van de spaniels te kunnen tonen op voor hen geschikt terrein.